annie_ba_nanie

More pics

Click here for more pictures

www.freakstock.de 

Just to get an impression of the festival: http://www.youtube.com/watch?v=w2yvdKN3-gE 

thanx Christine for my private birthdayparty yesterday!! You are the best <3 

Probably you will think (when you are a Dutch person)... why would you go to the Zaanse Schans???
Well, we had some tourists (actually people from Masters Commission Finland...) we had to take SOMEwhere....

In my church will be started a Descipleshipschool, Masters Commission, probably in 2008. More information will follow, but the website is not finished yet. One of the Finnish girls, called Laura, will dedicate herself to work in our church for at least one year.

So back to the Zaanse Schans.... Christine and I decided to act like tourists in our own country (what else can you do on the Zaanse Schans...)..... we ate cheese, know about all the history of wooden shoes, and ofcourse took pictures of windmills!!

Mission: take a picture with Japanese people


Mission succeeded..... uhhh actually.... these are Koreans....one more chance :)


We found them: Japanese!!... ofcourse with camera

http://pics.livejournal.com/annie_ba_nanie/gallery/0003sa19 

already almost two months, but oke... :-)... Let's say that I needed to accustomize to the culture again (which I still did not accomplish)... What a cultureshock!! 

Gemeenteweekend
It all began in St Michelsgestel, where we had our two yearly churchweekend. I missed all the busses and trains I had to take.... But well... that wasn't the biggest shock, after all the handshakes came the three kisses in the cheeks (instead of the enthousiastic hugs of Brazilians)..... and last but not least the 'bonte avond' (fun eavening), with songs from Amsterdam, Dutch jokes and everything!  
No to be honest, I was really happy to see all my friends again and people of my church....
Conclusion: Holland is not that bad after all, we Dutch people are a little weird ;-) and God is the same everywhere, all the time!



View more pics here:
http://pics.livejournal.com/annie_ba_nanie/gallery/0003d9z1 

Rio de Janeiro

I still needed to make an update about Rio.... but well, that is a little late now. So here are the pictures:

http://pics.livejournal.com/annie_ba_nanie/gallery/0003e87k

A few more pictures....


With all the girls of Casa Recanto at our goodbye party



@ Schiphol



@ home

Well.. I am not able to say with word how much this experience in Brazil changed my life, but it sure did in every area.... I have seen and experienced things I cannot tell nor explain. I am thankful to God that He gave me this opportunity and changed me so much. 
And during this time God also gave me the most beautiful and presious present of my life: LOVE


http://pics.livejournal.com/annie_ba_nanie/gallery/0003g082

Bedankt maarten voor je pakketje!!!!!




Dagje park mangabeiras (of zoiets ;))

In het park vorige week zaterdag. Mariska, Marlies, Bregtje en ik


Uitzicht over de stad, ja sorry met wolken :-)






Tussen de bamboe


Vaag beest in het park (als iemand de naam weet mag je het zeggen!!)


Teamvergadering
Hieronder een korte impressie van onze teamvergadering, ook in hetzelfde park, afgelopen donderdag. Uhh tsja..... dat gaat wat anders dan in Nederland af en toe. 
's morgens zaten Marieke en ik keurig om 9.00 uur voorbereid om onze eindpresentatie van ons afstuderen te doen. Raad eens wat ze zeggen (heeeel voorspelbaar): "uhm, de plannen zijn gewijzigd. We gaan vanmiddag lekker relaxed naar het park om te vergaderen en dan kunnen jullie je training/presentatie doen."
Dus gezellig met zn allen in de bus van Resgate naar het park. Na een uurtje rondlopen hebben we eindelijk een plek gevonden. Zakken met koek, snoep, broodjes, cola en guarana (braziliaanse frisdrank) komen tevoorschijn. Enne presenteren maar met 4 kinderen eromheen. 
Nou eigenlijk ging het best goed en was het wel heel leuk om onze presentatie lekker buiten te doen.

Gekke Ann en Carla


Jelle (onze afstudeerbegeleider) in Brasil

Jelle is donderdag gearriveerd om hier tot maandagochtend te blijven. Superleuk dat hij er is. We hebben gisteren een gesprek met hem en met Daniele gehad over ons afstuderen. Er moet nog wel wat aan gebeuren, maar omdat we er nu zo middenin zitten, gaan we het in Nederland verder afmaken. Nu hebben we er niet zo'n overzicht over. 
Later volgen ooit wel de foto's, want ik heb er niet zoveel van gemaakt. 

Nog 1,5 week!!
Ons vertrek komt nu wel heel eng dichtbij. Het is dubbel. Aan de ene kant wil ik iedereen heel graag weer zien, maar aan de andere kant heb ik nu een heel leven hier opgebouwd, wat ik ook heel erg ga missen. Alle mensen, meisjes uit het huis waar we nu echt een goede band mee gaan krijgen (nu we ze EINDELIJK een beetje kunnen verstaan en terug kunnen praten), onze kleine kamer, de herrie overal (zelfs dat!!), de kerk waar we naartoe gaan enzenz. 
Zondag t/m donderdag gaan we naar Rio de Janeiro samen met Daniele. Daniele komt uit Rio de Janeiro en haar ouders wonen daar nog. Dus daar mogen we verblijven (ik, Marieke, Marlies en Bregtje), Supergaaf! Het huis is in de favela (sloppenwijk), maar het is niet heel gevaarlijk zegt Dani. Duuuus hopelijk kom ik heelhuids en bruin terug ;)

nou dat was het weer even!

tot heel snel allemaal!

veel liefs,
Annelies

Jaja we hebben deze week tapijten gemaakt, onze nagels gelakt en feestjes gevierd :-)  en we zijn naar de watervallen geweest!!! Supermooi..... (en een heleboel aan school gewerkt)
Hier wat foto´s..................

Marieke krijgt pedicure van Vanessa :D


Onze altijd gezellig volle kamer, zodra de deur 1 minuut open staan. Guard your possesions!! ;-)


Ja mams, we hebben je maskertje gebruikt, niet schrikken..... hihi.... Veel geklodder (dat was het leukste) en een huid die daarna aan hoort te voelen als rhodogrosiet (een of andere steen ofzo) jaja ;-) Het levert wel leuke foto´s op


´´Ajouda, ajouda, helpi helpi!!!´´ Dat komt af en toe uit de kamer van Leizy (vertaling: help, help, help, help!!!), dat houdt dus in dat er een berg met stofjes op de grond ligt en dat wij daar hele kleine stukjes (jaja wel heel precies) van moeten knippen voor haar tapijt, wat er dan ongeveer zo uit komt te zien als op onderstaande foto... LOL :D


Ana-Claudia


Surpriseparty Flavia
Flavia was vorige week vrijdag jarig. Flavia werd 17 en komt vaak als vrijwilligster in Casa Recanto om de meiden te helpen met hun huiswerk. Haar familie had een surpriseparty voor haar georganiseerd en wij waren ook uitgenodigd. Erg gelachen, het leukste feestje tot nu toe.






Watervallen
En jaja afgelopen zondag zijn we naar de watervallen geweest. Zooooo mooi! We zijn met een busje gegaan met ongeveer 12 mensen. Vrijwilligers en staf en wat werkers van andere huizen die we hadden leren kennen. In deze drie maanden heb ik nog nooit zo´n relaxte dag gehad.


De eerste waterval die we bezochten. Jeej we hebber erin gezwommen :-)


Marieke, Regina, Tiago, Bregtje, ik, Ann en Daniele


Met zn allen op een boomstam......


Ikke (duh...)




Er moest even geprobeert worden of onze kleine Bregtje ook door een raampje van de bus kan.... Ja dus :-)







Heel veel liefs, 
Annelies

Hoi lieve mensen,

Meisje weg uit Recanto
Laatst kwamen we thuis (dinsdag) en was er van alles aan de hand ´s middags. 
E. was net een week in Recanto. E. heeft een heel triest verleden. 
In 2006 is haar moeder overleden. Toen heeft een vriend van haar moeder haar meegenomen, met zijn vrienden, en hebben ze haar in in elkaar geslagen. Toen ze niet meer wisten wat ze moesten met haar moesten doen, hebben ze haar omstebeurt verkracht. Die vriend heeft haar toen gedwongen om te helpen met overvallen te plegen. Als ze dat niet zou doen zouden ze haar evrmoorden, ook als ze het zou vertellen. Toen is zij dus in een tehuis (soort gevangenis) gekomen. Dit alles was teveel voor haar en toen heeft ze psychische problemen gekregen.
Tehuizen zijn hier trouwens niet erg fijne verblijfsplaatsen, zelfs niet als ze alleen voor kinderen zijn. Vaak word er voornamelijk voor een slaapplek en eten gezorgd en niet veel meer. Soms worden meisjes er verkracht etc. 
E. werd in dat tehuis volgestopt met medicijnen, omdat ze anders te agressief werd van de eenzaamheid en zelfmoord probeerde te plegen. Ze heeft dat al 4 keer geprobeert voordat ze in Recanto kwam. Ze heeft ook anorexia en wil vaak niet eten. Daarnaast denken ze dat E. zwaar demonisch belast is.
Als je haar ziet lopen is dat niet zo vreemd om te denken. Ze staart voor zich uit en je kan echt zien dat ze helemaal verdoofd is door de medicijnen. Af en toe heeft ze hele erge agressieaanvallen, is ons verteld.
In Recanto leek het allemaal goed te gaan. E. kreeg veel positieve aandacht en ook al was en volgens Vilma het zwaarste meisje dat ze ooit in huis hadden gehad, het leek rustig te verlopen. Een aantal meisjes trokken veel met haar op en een van de werkers stak al zijn energie erin om E. te helpen. 
Toen we die middag thuis kwamen hoorden we dat E. een CD van iemand had gebroken en heel boos was geworden. Ze had glas naar beneden gegooid waardoor iemand licht verwond was. Verder had ze zich heel agressief gedragen en was niet te stoppen. Dus E. moest meteen weg uit het huis. 
Dit was haar laatste kans, nu zal ze naar een soort gevangenis gaan, of naar het gekkenhuis.

Het is zo raar om dit mee te maken. De dag ervoor had ik nog een hele leuke tijd met haar gehad en met haar gepraat. Ze zei dat ze Recanto helemaal geweldig vind. Het leek echt alsof God haar op de juiste plaats had gezet. En dan toch gebeurt dit. Grote kans dat ze weer zelfmoord gaat proberen te plegen als ze zo alleen is in zo´n instelling. Maar ik hoop dat de tijd in Recanto toch iets met haar gedaan heeft, waardoor ze ooit een keuze maakt voor een ander leven.... Vertrouwen op God maar...... (Goh dat had ik bedacht dat ik dat ging leren hier, voordat ik wegging, niet gedacht dat het eigenlijk soms best wel moeilijk is...)

Bezoek aan the Reborn House
Woensdag zijn we naar het Reborn House geweest waar zwangere meisjes opgevangen worden of meisjes met baby´s. Volgens mij heb ik er al eerder in mijn weblog over verteld, dus ik zal nu niet het hele verhaal herhalen :-) Een Nerderlands meisje dat daar werkt heeft ons een heleboel verteld over het huis en de achtergrond van de meisjes. Ongeloofelijk om steeds al die verhalen weer te horen. Het lijkt wel alsof niets te gek is en alsof het altijd nog erger kan.

Afstudeerproject dipje
Deze week zaten we er even helemaal doorheen wat afstuderen betreft. We hebben nog 4 weken, dus erg weinig tijd! (ging ik me ook opeens beseffen). Het is allemaal flink aanpoten, want over 2 weken willen het hele handboek af hebben, omdat ze ook willen dat we twee trainingen geven. 
Maar we hebben nu bedacht dat we het best af krijgen als we heel hard werken, en wat niet lukt dat lukt niet. We moeten ook nog van onze tijd kunnen genieten. Dus alle dingen die we alleen voor school moeten doen, verplaatsen we naar de tijd dat we terug zijn. 
De twee mottos komen weer goed van pas: 1 het zal allemaal wel, 2 het komt allemaal wel goed. En daarbij moeten we dan nog wel hard werken natuurlijk!

Families bezoeken
Donderdag zijn we de familie wezen bezoeken van een meisje dat nu werkt in Huize Recanto. We gingen samen met de mensen van Casa Resgate (die werken met straatkinderen en mensen in de favela´s, evaneliseren, contacten leggen etc.) en Marly van het Reborn House (waar ze zwangere meisjes opvangen of meisjes met een baby). We gingen met het busje naar een van de Favela´s rond Belo Horizonte en kwamen bij een heel klein huisje waar het gezin in woonde. 
Natuurlijk hadden we weer niemand bij ons die Engels kon, maar gelukkig konden we wel een heleboel verstaan (jaja het gaat al heel goed met ons portugees!). Marly probeert contacten te leggen met de families van de meisjes. Bij deze familie komt ze al 2 jaar en het contact is heel goed. Ze praat met ze over hun leven, de problemen en over God. We gingen liederen zingen en Marly gaf een soort bijbelstudie (nadat er eerst ergens uit de kast een schoenendoos gezocht moest worden met de Bijbel die de familie ooit gekregen had :-)). 
Het was heel leuk om een keer te zien waar de meisjes nou vandaan komen. Ook wel heftig om te zien dat de mensen haast niets hebben en met een hele familie op een oppervlakte leven waar ik met mijn huisgenootje leef.

Feestje
Dit weekend zijn alle meisjes naar hun families, of naar andere contacten. Eindelijk lekker rustig in huis! Dus Dani had gisteren bedacht dat ze wel wat mensen kon uitnodigen. Dus we hebben gezelli met een heleboel mensen gegeten en film gekeken. Alle kuize ideen van JOCUM hebben we ook maar meteen overboord gegooit, want in Nederland hadden we die film binnen 2 minuten uit gezeg (zoveel seks etc...) haha.

Hoi allemaal,

voor degenen die dat interessant vinden zal ik even kort uitleggen wat we hier nou eigenlijk aan het doen zijn in Brazil voor school (naast alle andere leuke dingen en ervaringen).

Ons afstudeerproject voor MWD houdt in dat we een handboek gaan schrijven en een training gaan geven aan de werkers van het huis waarin we werken (Huize Recanto). Onderwerp: hoe kunnen de werkers in Huize Recanto meisjes die seksueel misbruikt zijn of in de prostitutie hebben gewerkt, beter begeleiden?

Het blijkt dat de werkers wel goed kunnen signaleren dat een meisje (wellicht) seksueel misbruikt is of in de prostitutie heeft gewerkt, maar we merken dat ze dan vaak niet weten wat ze er verder mee moeten. Wij gaan proberen in de training ze praktische dingen te leren die ze vervolgens met de meisjes kunnen doen. Daarnaast laten we een handboek achter met signalen, theorie en praktische stappen en oefeningen. 

Tot nu toe hebben we veel theorie gelezen. We hebben een boek te leen gekregen van Johan Lukasse wat ons echt heel erg helpt omdat het speciaal geschreven is voor werk met seksueel geexploiteerde straatkinderen. Ik kan je vertellen dat het niet echt leuke theorie is om te lezen. Het is vaak echt choquerend en maakt je ervan walgen wat mensen kinderen kunnen aandoen. En het ergste is nog dat we vervolgens alle dingen die we lezen aan signalen en gestoord gedrag door deze gebeurtenissen in levende lijve terug zien in minstens de helft van de meisjes in Huize Recanto. Een goede leerschool, praktijk en theorie bij elkaar, maar af en toe zo onwerkelijk en vreselijk om je te realiseren dat deze dingen echt met kinderen gebeuren. 
De meisjes vertonen seksueel gedrag dat totaal niet bij hun leeftijd past, ze weten veel teveel dingen op dat gebied, ze kunnen mannen niet zien als normale vrienden, hebben een laag zelfbeeld, concentratieproblemen op school, hebben weinig vertrouwen in mensen, zijn agressief naar anderen en kunnen soms moeilijk vrienden maken, lopen achter in ontwikkeling, hebben een laag zelfbeeld.... om maar een greep te doen uit wat we hier zien. 

Naast lezen hebben we interviews gehouden, waar we nog steeds mee bezig zijn. We merken dat de werkers graag willen weten wat ze nou moeten doen als ze dergelijke signalen zien. De werkers hebben eigenlijk geen opleiding gehad op dit gebied en weten alleen wat Vilma (de directrice van Recanto) ze uitlegt. Ze zijn superdankbaar voor wat wij doen dus dat geeft echt een grote stimulans. Cassia zei gisteren dat ze, voordat wij kwamen, had gebeden voor mensen die het huis kwamen helpen met zoiets als wij nu mee bezig zijn :-)

Verhaal van R
R is een meisje dat veel signalen vertoond van seksueel misbruik etc. Al sinds het begin merken we dat ze vaak aandacht vraagt door heel sensueel te gaan dansen, rare dingen in ons oor fluisterd etc. 
De werkers hebben een vermoeden dat ze dingen als seksueel misbruik heeft meegemaakt, maar weten niet veel van haar achtergrond. Ze weten alleen dat ze uit de Favela's komt, R zelf laat eigenlijk niets los op dit gebied. 
We zien in huis dat R af en toe gepest en buitengesloten wordt door andere meisjes, ze maakt vaak ruzie, kan zich niet concentreren op taken. Ze verwaarloost zichzelf, gaat bijna nooit douchen (dan moet er eerst een finke discussie ontstaan tussen haar en een werker). 
Het is heel triest om te zien dat ze bijna niet weet hoe ze op een positieve manier aandacht moet vragen. Als ze dat doet dan slaat het al snel door. Ze wekt snel irritaties op bij de kinderen en wekers. 
Af en toe kost het hopen geduld om iets met haar te doen of om niet gelijk boos op haar te worden, maar het loont wel de moeite. Ik en Marieke proberen haar zoveel mogelijk positieve aandacht te geven en echt grenzen te stellen. Ik merk dat we steeds meer R's vertrouwen winnen. 
Laatst vroeg ze aan me: 'wil je me naar bed brengen'. Wat is het erg als je op je 12e geen vader, moeder, grote zus of broer hebt die even met je komt kletsen, je instopt en met je gaat bidden voordat je naar bed gaat. Dus ik heb eerst 5 keer dezelfde puzzel met haar gemaakt (veel te makkelijk voor een kind van 12 trouwens) en haar daarna in bed gestopt. Eergisteren hebben we met de meiden geskeelerd over de brug vlak achter ons huis. R vond het prachtig en leefde helemaal op. 

Dit is globaal het verhaal van 1 van de meisjes, van hoe het er in huis aan toe gaat. En zo hebben ze allemaal hun moeilijke dingen.
Een paar dagen geleden schreef L wat op het bord. L is een meisje waarvan helemaal geen gegevens bestaan. Alles is verzonnen, ze weten zelfs niet hoe oud ze precies is, ongeveer 13. Af en toe loopt ze totaal gedesorienteerd door het huis, alsof het een soort geest is. Ze heeft heel veel moeite zich te hechten, en doet dat eigenlijk met niemand in het huis. Ze zit eigenlijk altijd alleen of is in zichzelf gekeerd. L schreef al haar gegevens op het bord: naam, leeftijd, geboortedatum, allerlei persoonlijke nummers. Alsof ze daardoorheen heel hard aan het roepen was dat ze wel het recht heeft op een bestaan en dat ze iemand is. 

Boven al deze dingen is het zo mooi dat ze hier een veilige plaats hebben om op te groeien, en niet zoals in Nederland weer na 2 jaar de deur uitgestuurd worden. De meisjes blijven hier zolang als het nodig is. Meestal probeert het team het contact met de familie te herstellen, zodat het kind daar weer naar terug kan. Vaak lukt dit. 
Als dit niet lukt kunnen de meisjes hier blijven totdat ze volwassen zijn, een eigen huisje hebben en een baan, of totdat ze trouwen. 
Er zijn ook een aantal meisjes die waarschijnlijk binnenkort geadopteerd worden door christelijke families. 

Dat was het weer even voor nu,

heel veel liefs,
Ann

Hoi allemaal,

het heeft eventjes geduurd, maar dan nu een update, met foto´s, er volgen er nog meer, maar ik zit nu in een internetcafe waar mn USB-stick het niet doet.  

Verhuizing (vervolg)

 

Deze hieboven moet ik nog even met jullie delen. De blikken op ons gezicht toen we hoorden dat we uit onze kamer moesten (zie vorige weblog). 



Tsja als je op dezelfde gang slaapt als een heleboel kleine pubermeisjes, dan vinden ze het af en toe nog wel eens leuk om gewoon binnen te komen. Vandaar dat wij hadden bedacht dat het wel prettig was dat ze eerst zouden kloppen (voor het geval we in onze BH rondhuppelen of geen zin hebben in een kamer vol met koters). Dus wij naar Edine, die voor ons heeft opgeschreven of ze willen kloppen voordat ze binnen komen. Zodra de deur open is is wat je hieronder op de foto´s ziet namelijk ongeveer wat er gebeurt. Best gezellig hoor :-) maar niet 10 keer per dag. Dan zijn we namelijk ook meteen van al onze chocola af. 
          


Deze kaart heb ik van mn paps en mams en zussies gekregen!! Heeel lief, met allemaal bloemetjes en hartjes erin enzo.


Jaja we hebben de kinderen geleerd origamibloemen te vouwen!!


Edine en Aureo
Dit zijn ongeveer de twee liefsje mensen die er op aarde rondlopen. Edine en Aureo. Ze zijn Brazilianen werken in India voor YWAM en zijn in Brazlie omdat Edine ziek is geworden (door vitaminegebrek, te weinig voedsel etc) in India en er daar geen goede medische hulp is. In de ziekenhuizen in Belo Horizonte werd ze de deur gewezen omdat ze er niet rijk genoeg uit ziet. Nu zijn ze helaas, helaas vertrokken naar Sao Paulo, om daar naar het ziekenhuis te gaan etc. Edine heeft voor ons een heel boek vanuit het Engels in het Portugees vertaald, waar wij (en de werkers van Recanto) heel blij mee zijn! We zullen ze missen, maar Edine heeft ons al uitgenodigd om ooit naar India te komen, haha.



Volunteersmeeting
Elke vrijdag hebben we volunteersmeeting. We kunnen dan wat bijkletsen met vrijwilligers uit andere huizen, hebben bijbelstudie of we gaan iets leuks doen met elkaar. Vorige week vrijdag hebben we afscheid genomen van Gert, die werkte in het jongenshuis. Hij is weer vertrokken naar Nederland. We hebben met zn allen in het barbequerestaurant gegeten.



Van boven naar onder, links naar rechts: Marlies, Marieke, Ik, Regina, Bregtje, Isabel, Shulaika, Gert.

Zwemmen bij Luzeiro
Vorige week zaterdag hebben we een heerlijk relaxed dagje gehouden bij het zwembad van Huize Luzeiro met Bregtje, Marlies, Chris, Marieke, Isabel, Deardra en Shirley. Luzeiro ligt in een favela (krottenwijk) en is de basis van JOCUM, waar ook kinderclubs, cursussen enz gegeven worden en waar de DTS zit.



Koffie!!
Jaaah Mriek en ik hebben een nieuwe hangplek hier in Brazilie, voor tijdelijke vervanging van de coffee en more in school: Momo! En daar worden we heel blij van, want ze hebben ook taart en negerzoenen :-)!!!



Twister
We hebben zelf een twisterspel in elkaar geflanst voor de kids. Met een laken en een oude klok, maar het werkt prima :-)



Afgelopen donderdag: Evangeliseren in de bordelen van Belo Horizonte
Donderdag hadden we een evangelisatieactie in de hoerenbuurt. Ik had eerst niet zo´n zin om te gaan, voelde me niet zo happy. Toen kwam Marieke weer terug en ben ik toch maar meegegaan. Gelukkig maar. Het was echt heel indrukwekkend, nog indrukwekkender dan carnaval vind ik. Ik moest daar wel ff huilen om wat ik zag. We gingen de bordelen in met Bijbels, rozen en chocolade om met de vrouwen te praten en voor ze te bidden. We kwamen echt in hele kleine kamertjes met alleen een bed en een douche en toilet. De vrouwen staan in de deur zich aan te bieden en hordes met mannen keuren ze als stukken vlees zonder ziel. 
We hebben gebeden met een vrouw uit een stadje vlak bij Belo Horizonte. Ik denk dat ze al ergens in de 40 was. Ze heeft 3 zoons die ze moet onderhouden en geen man. Daarom werkt ze steeds een tijd in het bordeel, daar slaapt ze ook, en daarna gaat ze weer naar huis om het geld te brengen. Er is geen mogelijkheid voor haar om uit deze situatie te komen. In Brazilie is prostitutie legaal, er is weinig werk en mensen zijn laag opgeleid. Dus zulke vrouwen belanden dan in een situatie als deze. Het voelt heel rot om daar met lege handen te staan, ook al weet ik dat we over Jezus komen vertellen en dat haar kan redden. De harde realiteit is dat ze er misschien wel nooit uit komt. Het was echt bijzonder dat we met haar konden bidden. Bregtje ging met haar bidden in het Nederlands, en opeens begon ze te huilen. De Geest van God was wel echt aan het werk daar. En ik hoop dat ze weet dat ze in Gods ogen niet minderwaardig is en dat Hij alles ziet en haar kent. Echt heel gaaf dat God ons in een land waar we niet eens de taal spreken als domme Nederlanders, toch gebruikt, als is het alleen maar om ze een knuffel te geven, dat zegt al zoveel.
Een andere vrouw had ook een paar kindjes en was niet getrouwd. Ze was nog heel jong en vertelde haar hele verhaal, over dat ze zo arm was dat ze haar gezin niet kon onderhouden en daarom in de prostitutie is gaan werken. 
De meeste vrouwen betalen ongeveer 50 reals per dag voor een kamer en verdienen op zijn hoogst 10 reals per klant.  Dus ze nemen aan het eind van de dag maar een klein beetje naar huis.

Afgelopen vrijdag: Hollands feest
Voor vrijdag hadden ze ons gevraagd om een Hollands feest te organiseren samen met Regina en Shulayka. Dus we hebben flink boodschappen gedaan voor hutspot met gehaktballen en een appeltaart, koekhappen, twister en zaklopen. Het was heel gezellig. De meiden helemaal uit hun dak. Vooral van het vreetfestijn met chocolade en cake enz. en het zaklopen. En wij waren ook wel blij dat we eindelijk weer eens nederlands voedsel konden eten :-)

Afstuderen, eindelijk alles op een rijtje, rust!
We zaten er deze week eventjes helemaal doorheen wat afstuderen betreft. Het schiet steeds maar niet op en we zitten al in de 6e week. Ook konden we nergens rustig werken zonder dat kinderen ons komen storen etc. Ik had ervoor gebeden, omdat het nogal wat stress oplevert. Toen kreeg ik opeens de ingeving dat we wel konden vragen of we in het huis van Edine en Aureo mochten werken, aangezien die toch vertrokken zijn. Dus wij meteen dezelfde dag aan Dani vragen of dat mocht en ze gaf ons meteen toestemming en de sleutel. De enige sleutel! Dus die hebben wij maar meteen aan onze sleutelbos gedaan.
Dus we hebben zaterdagmiddag lekker aan ons project gewerkt (eindelijk weer alles op een rijtje), daarna hamburgers gegeten bij onze favo hamburgertent (waar we nu ongeveer elke dag komen (ahum ;-)) en toen (jeeeeeeeeeeeeeeeeeeeej) Amelie gekeken op de laptop.
Het was zo stil in het huis, toen kwam ik er opeens achter hoe ik dat gemist heb. Dus daar hebben we het eerste kwartier even van zitten genieten. Geen schreewende kinderen die elke 5 min in onze kamer staan en door het huis rennen, geen 3 verschillende radiozenders door elkaar, heel fijn :D.
     
Marieke opent de deur :-)                       Marieke op de bank.
     
Ikke ben heeeeeeeeeeeeeeeeeel BLIJ :D                                         AMELIEIEIEIEIE!!!!!!!!!!!!

Nou dat was het weer even voor nu, genoeg te zien en te lezen denk ik :-)

tot snel,

liefs, 
Ann

Afgelopen weekend, van vrijdag tot woensdag, zijn we naar het carnaval geweest in Ouro Preto. Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen om alles te vertellen, maar de foto´s zeggen denk ik al wel veel. 
We verbleven met ongeveer 500 man, allemaal christenen, in een school. Supergaaf. De meesten waren ook van JOCUM en anderen van kerken in de buurt en sommigen zelfs helemaal uit Rio de Janeiro. 
We sliepen in klaslokalen. En jaja er waren op 500 man 3 toiletten voor de vrouwen, 1 koude en 1 warme douche. Als je de toiletten ook nog eens niet kunt doorspoelen en er zitten geen deuren in, wil je niet echt weten hoe dat eruit ziet... maar ja daar ging het totaal niet om..... (het schept ook wel weer een band als iemand tegen je gaat praten terwijl je op de wc zit, ahum :s)

Maar ja nu ff serieus..... We waren daar met het doel om over Jezus te vertellen aan de mensen op straat. Ook konden de meiden uit ons huis eindelijk hun dans opvoeren op straat en ze vonden het geweldig. Ik heb echt erge dingen gezien daar. Het meerendeel van de mannen is dronken, en seks lijkt wel een soort verkoopmiddel. Iedereen loopt er schaars gekleed bij en je ziet van alles op straat wat je eigenlijk niet wilt zien. Ook lopen er kleine kindjes tussen, midden in de nacht. Net zoals een heleboel tieners, die nu het gedrag van hun ouders al overnemen.

Op de eerste dag zijn we gaan bidden boven op een berg midden in de stad, die voor iedereen zichtbaar is. Dat hebben we een paar dagen later weer gedaan. 
Elke nacht zijn we met iedereen de straat op gegaan om mensen over Jezus te vertellen. Misschien zegt het je niets als je dit leest, maar ik heb daar echt mensen gezien die het in alles zoeken en nog steeds een leegte ervaren. Het was af en toe lastig om gesprekken te voeren in het Portugees, maar gelukkig waren er een aantal mannen van JOCUM die konden vertalen (jaja je mag daar niet alleen als vrouw met mannen praten... eigenlijk wel beter, want voor je het weet willen ze iets raars van je). De meesten mensen die we aanspraken stonden erg open voor wat we te vertellen hadden en vele mensen zijn in de kerk geweest om te praten en te bidden. Nou denk je misschien (als je niet gelovig bent) dat we zieltjes proberen te winnen etc.etc. Maar ik geloof dat God daar echt iets wilde doen. Als je ziet in welke ellende die mensen zich 4 dagen onderdompelen tijdens carnaval, gewoon omdat ze alles even willen vergeten en feest willen vieren. 
Twee keer zijn we in een parade door de stad gegaan en hebben we gedansd, gezongen en gepraat over Jezus. Het was zooo gaaf om te doen. Moet je voorstellen, 500 christenen, de grootste groep die daar aanwezig was. En we hebben op verschillende plaatsen (zelfs op het grote plein waar de meeste mensen waren) kunnen bidden. 

Het was heel bijzonder om te kunnen meemaken. Het was niet allemaal heel leuk en geweldig. Ik heb ook wel even een dipje gehad, een paar dagen zelfs. Om ineens in een heel ander land, een hele andere cultuur te zijn, de taal niet te spreken is niet elke dag leuk. En in Ouro Preto had ik wel even zoiets van: ojee weer allemaal nieuwe mensen, weer kan ik de taal niet, ik wil naar huis, ik wil mijn vriend(en) enz. Ik heb me wel ff een paar dagen depri gevoeld. Maar gelukkig is het wel weer over. Ik dacht: hier moet ik alleen doorheen, want ik ben hier ook alleen in Brazilie, dus heb ik even niemand opgebeld en met God gepraat. Heel bijzonder, want precies op de laatste dag ontmoette ik een meisje waar het heel goed mee klikte en ik heel leuk mee gepraat heb. Ik zie dat echt als iets van God, omdat ik me daar best een beetje verloren voelde tussen al die mensen. Dit was een van de ervaringen, maar zo zijn er nog vele. 

De laatste nacht zijn we tot 4 uur de straat op geweest (net zoals elke keer) en moesten we om 6.00 uur weer opstaan om de hele school op te ruimen, omdat er die middag al weer les was. We vertrokken om een uur of 8. Doorop omdat ik maar 1,5 uur had geslapen dacht ik: jeej we gaan eindelijk weer naar huis. Maar nee hoor, echt Braziliaans, zitten we in de bus, wordt ons vlak voor vertrek even verteld dat we naar een boerderij gaan om daar de hele dag te blijven en te zwemmen. Hiephoi, daar was ik niet zo blij mee. En er kwam ook nog eens bij dat onze zwemkleding heeeelemaal onderin de bus zat.
Maar ja daar hebben Marieke en ik twee motto´s voor verzonnen :D :
1 HET ZAL WEL
2 HET KOMT ALLEMAAL WEL GOED

dus na een een paar uurtjes midden in de tuin op ons matras geslapen te hebben, hebben we alles maar uit de bus getrokken en zijn we ook gaan zwemmen. Uiteindelijk was het heel gezellig, met Johan en Jeanette, de meiden van Recanto en de Nederlandse dansgroep. 

Owja trouwens, vlakvoor Ouro Preto zijn er nog twee andere vrijwilligers aangekomen die ook 3 maanden zullen blijven in Recanto.

Nou dat was het weer even voor nu. Ik hoop dat het goed met julie gaat daar in Nederland (of in Engeland ;-), paps en mams)

liefs,
Annelies

 

Vanmiddag vertrekken Marieke en ik naar het Carnaval in Oro Preto (als ik dat goed schrijf ;)), waar we een aantal dagen zullen blijven (hoeveel, geen idee, daar  komen we vanzelf wel achter). We gaan met een groot deel van de meiden uit ons huis, een Nederlands dans team en een paar Staff Members van Huize Recanto. Ook gaan er heel wat vrijwilligers en werkers van andere huizen van JOCUM mee. 
We hebben deze week met de groep Nederlanders een paar dansen ingestudeerd met de meiden (uuh vraag niet hoe dat eruit ziet bij mij ten opzichte van al die Braziliaanse meiden, maar het gaat om het idee oke ;-)?). Heel leuk om de meiden zo te zien genieten en ze kunnen het echt heel goed!
We zullen in Oro Preto gaan evangeliseren en dansen met het carnaval. We slapen met heel wat mensen in een grote school (waar de sanitaire voorzieningen minimaal zijn heb ik van verschillende kanten  gehoord :s, maar ja we overleven het wel). Het wordt vast een hele ervaring en heel gezellig. Marlies en Bregtje zullen er ook zijn, maar zij vertrekken pas zaterdagochtend. 
Gisteren zijn we met zn 4en nog even snel een zwarte broek wezen kopen in de stad. Ze hadden een beetje erg laat verteld dat we die aan moesten met Carnaval. En natuurlijk kwamen we meteen een hele zooi vrijwilligers tegen van de andere huizen en zelfs een Braziliaans meisje dat Nederlands kon omdat ze een jaar in Nederland had gewoont!

Als ik terug ben van het carnaval probeer ik de al lang beloofde foto´s op mn LJ te zetten!

Aangezien ik al vele mensen heb gehoord die niet snappen hoe mijn weblog werkt of ze een reactie moeten plaatsen, zal ik het maar eventjes uitleggen hier ;-)

1 --> klik onder mijn bericht op: 'leave a comment'
2 --> Dan kan je het onderwerp invullen (bij subject), of leeg laten
3 --> dan typ je je bericht in het van met 'message'
4 --> klaar? klik dan op 'post comment'

duuuus als jullie het nu nog niet snappen.... danne stuur je maar een mailtje ;-)

baai!
Ann

Heej allemaal,

het heeft even geduurd, maar hier weer een berichtje vanuit BH. We hebben aardig wat dingen te doen, dus ik had niet zoveel tijd op mn weblog te updaten. 
Heel leuk dat jullie het lezen en berichtjes plaatsen :-) Thanx!

Afgelopen woensdag zijn we naar de volunteersmeeting geweest bij Johan en Jeanette thuis. Hier komen alle volunteers bij elkaar om ervaringen uit te wisselen, te bidden en bijbelstudies te houden. Ook zullen we af en toe wat leuks gaan doen met elkaar. We hebben weer wat leuke mensen ontmoet dus dat was wel gaaf. Goed om ook andere mensen te spreken die het moeilijk hebben met de taal, wennen aan de cultuur etc.
Na de meeting kregen we een rondleiding door het huis voor zwangere meisjes en tienermoeders. Er zitten op dit moment 2 meisjes met hun baby´s. Heel bijzonder dat ze daar opgevangen kunnen worden. De verhalen van de meisjes waren best wel choquerend. 1 van de meiden was al 3 keer zwanger geweest, waarvan de 1e keer op haar 2e was. Daar schrok ik best wel van, maar het scheint hier heel erg vaak te gebeuren. 

Donderdag hebben we aan ons schoolproject gewerkt. We hebben ook nog een boek hiervoor van Johan te leen gekregen, wat heel erg goed is voor ons onderzoek. In Nederland is namelijk weinig literatuur te vinden over ons onderwerp. We hebben vrijdag ons plan van aanpak naar Daniele kunnen sturen.
Donderdagavond was er een dienst. Nu waren de liedjes gelukkig op sheet!! (anders begrijp ik er helemaal niets van)

Vrijdag hebben we maar eens flink onze kamer schoongemaakt (dat was wel nodig). Er staat een hele enge kast in onze kamer, waarvan een deel op slot zit en we horen steeds muizen.... (deze *******beesten hebben onze Nederlandse chocola al opgegeten :( heeeeel gemeen)) 
Smiddags gingen we werken met Carla (houdt in: DVD´s huren en onderweg ijsjes eten..... hihi) 
Vrijdagavond zijn we met Casa Resgate de straat op geweest. We zijn nog niet helemaal de favela in geweest, maar aan de rand, waar veel straatkinderen rondhangen. Het leek bijna onwerkelijk, hoe die kids daar leven, en kan nog steeds niet helemaal bevatten wat daar allemaal gebeurt. Heel triest. Allemaal snuiven ze lijm en ze zien er ontzettend stoned uit. Er liep een travestiet rond en ook een aantal volwassenen. Er waren een stuk of 3 meisjes bij een groep van ongeveer 20 jongens. Ik wil niet weten wat daar allemaal mee gebeurt. BEst heftig allemaal, maar wel heel bijzonder om iets te kunnen doen voor die kids, al is het maar klein. We hebben een beetje spelletjes met ze gespeeld en met ze gepraat.

Zaterdag zijn we uitgenodigd door een jeugdgroep van de Vineyard gemeente hier in Belo Horizonte, met alle meiden van het huis. Ze wilden graag iets aan liefdadigheid doen en hadden contact gezocht met Recanto. Heel erg tof. We gingen naar een huis van een van de jeugd, heeele rijke mensen, met een zwambad in hun tuin enzo. De meiden hebben het onzettend naar hun zin gehad en zijn heel erg verwend, wat ze ook echt wel verdienen want ze hebben haast niets. 

Zondag ben ik met Marieke naar de Hippiemarkt geweest in BH. Ronald had aangeboden ons te brengen, dus dat was wel heel erg lief.

nou dat was het weer even voor nu. 

liefs,
Annelies

Heej allemaal,

Ik ben steeds aan het proberen m´n foto´s te uploaden maar het lukt maar niet. Ze staan ergens in een Gallery, maar hoe je ze kan vinden op m´n LJ, I don´t know....... Dus nog even geduld, er komen er strax en heleboel in 1 keer!

ik probeer een beetje verslag te doen van alles wat ik hier meemaak, maar het is zoveel dat ik dat niet allemaal kan bijhouden. Alles is nieuw, anders, raar etc... 
Zondagavond heb ik gewerkt, met Ronald, een Amerikaanse staff member. Ik raakte een beetje gefrustreerd omdat ik echt niet wist wat er van me verwacht werd. Ze legden niets uit, vertelden niets. Dus het was maar een beetje doen waar ik zin in had, of wat ik dacht dat goed was. Tot het 22.00 uur was en de meiden zo ongeveer naar bed gaan. Zondag was de laatste dag van hun zomervakantie, dus ze mochten nog 1 keer laat opblijven (het werd dus uiteindelijk 00.00 uur ofzo). 
Ik was uit frustratie maar even naar mijn kamer gegaan. Toen ben ik maar weer naar beneden gegaan en heb een heel leuk gesprek met Ronald gehad, wat me wel wat opluchte. Als domme Hollander wil ik natuurlijk duidelijkheid hebben en weten waar ik aan toe ben, en daar zijn ze hier niet zo van. Als je weet hoe laat je moet werken, dan mag je al blij zijn zeg maar ;-) En dat idee kan dan ook nog per dag veranderen!

Gisteren waren we vrij om aan ons afstudeerproject te gaan werken. We hebben de hele dag gezellig in de bibliotheek/klaslokaal gezeten met onze boeken en laptop. Was beter dan op ons stapelbed! We zijn flink wat opgeschoten. De hele dag door kwamen er meiden even bij ons kijken en kletsen. Een laptop vinden ze natuurlijk helemaal geweldig. Dus Raquel, een meisje van 8, heeft een hele brief in het Portugees naar me zitten typen... Heeel lief!!! 
De meiden gingen gisteren voor het eerst weer naar school, in de middag. Het regende hier flink hard. (geloof me, Nederland is er echt niets bij! Het water stroomt over de straten hier). Dus we hadden onze regenjassen en paraplu´s maar aan de meiden uitgeleend. (waarvan we nu nog maar 1 van de 4 stuks terug hebben, ahum :-), maar ach) 
Onze nagels zijn inmiddels voorzien van nagellak met sterretjes, door Ana-Claudia (10) (een van de meiden in Huize Recanto). Ze verdient er wat geld mee dus dat is wel cool :-) Ze heeft meteen haar e-mailadres opgeschreven en haarzelf toegevoegd op mijn msn. Haha alsof ik kan begrijpen wat ze dan zegt, magoed. Tis wel heel lief allemaal. EN ze heeft Marieke´s Alien ingekleurd, dus die is nu dolgelukkig ;-)
Gisteren hebben we de was gedaan. Het kwam nog stinkender uit de machine dan dat we het erin stopten, maargoed. Mijn bed is nu een soort hut met handdoeken etc. geworden, want alle waslijnen zijn vol en het regent. Ik voel me net een klein meisje in mn stapelbed hihi.

Vanmorgen werden we geroepen voor een soort vergadering (jaja dat hadden ze ons ook  nog niet verteld, maar dat zullen ze wel opeens bedacht hebben). Ze gingen een werkschema voor ons maken voor de tijd dat we hier zijn. We hebben nu een vast week schema. Ze zijn blij met alle ideen die we hebben en mogen ze ook inbrengen en overleggen. Ook willen ze dat we met Carla de therapie sessies gaan doen met de meiden, 3 keer in de week. Dus voor wie het interessant vind, zo ziet onze week eruit:

Maandag: (´s morgens aan ons afstuderen) van 16.00-23.00 uur Therapie sessie met Carla + werken
Dinsdag: van 16.00-23.00 uur Therapie sessie met Carla+ werken
Woendag: 14.00 uur Vrijwilligersmeeting bij Johan en Jeanette Lukasse + van 16.00-23.00 uur Therapie sessie met Carla + werken
Donderdag: werken aan ons afstudeerproject + ´s avonds naar de dienst in Huize Luzeiro
Vrijdag: 16.00 uur samen met Ronald en de meiden devotional time + ´s avonds naar de Favela´s om te evangeliseren etc.
Zaterdag: 9.00-16.00 uur werken met Ronald 
Zondag: vrij

Voor wie denkt dat we veel moeten werken: werken is niet werken als in Nederland. Het is een beetje praten met de meiden, koken en activiteiten doen en vooral gewoon aanwezig zijn. Dus: wel eindelijk duidelijkheid!! Heel fijn. En ik ben blij dat we echt worden ingezet met wat we kunnen.

Nou dat was het weer even..... Als je nog niet bent afgehaakt.. thanx for reading! :-)

liefs,
Ann

Hoi!

 

Gisteravond zijn we naar de dienst geweest van alle huizen bij elkaar in Casa Luzeiro. We propten met zijn allen (de vrijwilligers en kids van het jongens en het meidenhuis) in een busje en na een soort achtbaan effect kwamen we daar aan J. Gelukkig was de dienst wel in het Engels en het Portugees. Ik ontmoette er zelfs nog een bekende.

Daarna zijn we wat gaan eten en drinken met wat staff en vrijwilligers van Casa Recanto en Casa Restauracao. Was heel gezellig.

De cultuur is echt heel erg wennen. Wij als botte Nederlanders zijn natuurlijk gewend lekker direct dingen te vragen enzo en snappen er helemaal niets van als alles maar gewoon gaat zoals het gaat en niemand legt wat uit. Maar dat gebeurt dus hier en is eigenlijk ook wel weer relaxed.

Gisterenavond kwamen we er pas achter dat onze horloges op totaal de verkeerde tijd stonden! Gelukkig kwamen we iemand van de staff tegen die zei dat het al 1 of 2 uur later was en dat ze op het punt stonden om te vertrekken. Je komt hier namelijk bijna nergens een klok tegen ;-)

Niet alles is hier natuurlijk helemaal geweldig, anders zaten we hier niet. Op straat zie je mensen die bedelen of die in tentjes op straat wonen. En dat is nog in de stad. Vanavond zullen we met het team van Casa Rescate naar de Favela’s (=sloppenwijk) gaan. Ik heb er zoveel over gelezen etc. maar toch is het moeilijk om voor te stellen hoe die mensen daar leven en ik denk dat het best even moeilijk gaat worden.

  

Liefs,

Ann